Ik wil eerlijk tegen je zijn. Echt eerlijk. Een paar jaar geleden zat ik in een leiderschapsvergadering bij een wereldwijd technologiebedrijf, een kamer vol slimme mensen, hoge inzet, alles waar ik bijna twintig jaar naartoe had gewerkt. En ik herinner me dat ik dacht: Ik heb geen idee meer wie ik ben, waarom ik dit werk doe en waar ik naartoe ga?

Niet op een dramatische manier. Maar alsof er jarenlang langzaam iets uit me was weggesijpeld en ik pas net merkte dat de tank bijna leeg was.

Ik was uitgeput. Niet de vermoeidheid die een weekend oplost, de vermoeidheid die in je botten zit. Ik werd om 3 uur 's nachts wakker met racende gedachten en geen idee waarom. Ik liep een kamer binnen en vergat waarom ik gekomen was. Ik snauwde tegen de mensen van wie ik het meest hield om niets, en huilde dan in de auto op weg naar mijn werk. Ik had deze lichte angst die ik niet kon afschudden, de hele tijd.

En hier is het deel dat nog steeds een beetje pijn doet: Ik ben een opgeleide arts. Maar toen het mij overkwam, vertelde ik mezelf dezelfde dingen die vrouwen zichzelf elke dag vertellen:

Het is de baan. Het is het tempo. Het gaat wel over. Ik moet er gewoon doorheen.

"Ik probeerde supplementen van de natuurvoedingswinkel. Ik probeerde therapie. Ik probeerde yoga en stille retraites. Sommige dingen hielpen. Maar niets bleef hangen. Omdat ik een binnenprobleem van buitenaf probeerde op te lossen."

Wat ik toen nog niet begreep, was dat mijn hormonen begonnen waren te verschuiven. Dat wat ik ervoer een naam had: perimenopauze en dat het mijn zenuwstelsel geruisloos aan het ontmantelen was, terwijl ik druk bezig was te doen alsof alles in orde was.

Als arts kende ik altijd een principe: elke ziekte begint als een 'on-gemak' van de geest. Een verstoring lang voordat het een diagnose wordt.

Ik begon te kijken naar wat er biochemisch daadwerkelijk gebeurde. De cortisolcycli. Magnesiumuitputting. Het B-vitamineverlies. De manier waarop hormonale schommelingen in de perimenopauze niet alleen opvliegers veroorzaken, maar ook je hele zenuwstelsel, je slaap, je neurotransmitterproductie, je stressrespons verstoren. En ik begon te begrijpen waarom vrouwen naar hun huisarts gaan met het gevoel dat ze uit elkaar vallen, en thuiskomen met antidepressiva en het advies om "meer rust te nemen."

"Het systeem was niet gebouwd voor dit moment in het leven van een vrouw. En de vrouwen die het doormaakten, kregen te horen dat het hun eigen schuld was."

Ik had een goed salaris. Een titel waar ik hard voor gewerkt had. Een carrière waar ik oprecht van hield. Maar ik voelde me vanbinnen leeg. En ik besloot er afstand van te doen.

Niet impulsief. Niet dramatisch. Maar weloverwogen, omdat ik overal waar ik keek hetzelfde zag, bij de vrouwen in mijn team, bij mijn vriendinnen, in de forums die ik om 3 uur 's nachts las als ik niet kon slapen. Vrouwen die zichzelf verloren. Geleidelijk! Een relatie die stiller werd. Een promotie die niet werd nagestreefd. Een sprankje dat er vroeger was, gewoon... weg. En de meesten van hen wisten niet waarom. Ze dachten dat het aan hen lag.

Ik bleef denken: als ik, een arts, iemand die dit terrein kent, dit jarenlang gemist heb, hoeveel vrouwen zitten er dan nu in diezelfde vergaderruimte, denkend hetzelfde als wat ik dacht, dat ze gewoon door moeten zetten.

Ik wilde geen nieuw bedrijf opbouwen. Ik wilde het ding opbouwen dat ik nodig had en niet kon vinden. Elke vrouw in dat moment verdient een product gemaakt door iemand die het daadwerkelijk heeft meegemaakt, niet alleen heeft onderzocht, die begreep hoe het voelde om van buitenaf competent en succesvol te zijn, en van binnen uitgehold.

Daarom bestaat ShiLives om vrouwen te helpen zichzelf weer terug te vinden!